| czas gdy pierwszym wrażeniem, |
| czas gdy pierwszym wrażeniem, jakie dają obrazy Rodzińskiego, jest prostota, męska zwięzłość, zdolność dyskretnych, ale stanowczych niedopowiedzeń. Różne warstwy ukazanego w obrazie konkretu, różne poziomy poznawcze czy na koniec wielorakie składniki konstrukcji formalnej krystalizują się tylko do takiego momentu, kiedy ich wzajemne oddziaływanie tworzy dojrzały, poważny akord (a finezyjne sprawy warsztatowe to są alikwoty, dzięki którym tony zasadnicze zyskują pełną, głęboką dźwięczność): tu artysta się zatrzymuje. Bo właśnie w tym momencie czysto malarskie środki, język kształtów i kolorów, wymowa olejnej farby, z rzetelnym rozmysłem położonej na płótnie, potrafią lapidarnie przekazać nam wieść o kilku rzeczy-wistościach: o tym, że choćby człowiek wciąż powracał do bezpiecznych wnętrz, zawsze jakaś rzeczywistość musi utleniać się (tak szybko czasem, że po krawędziach rzeczy pełga trawiący je żar), musi rozkładać się i otwierać - carcasse superbe - po to, by w jej kruchy porządek przeniknąć mógł nieubłagany promień krajobrazów bardziej rozległych, widnokręgów dalszych, rzeczywistości nowych. Każde dzieło sztuk plastycznych jest przedmiotem materialnym i jest metaforą. Jeśli brakuje jednego z tych elementów można dany twór określić jak kto chce, ale człowiek ma rozum i język po to, by nazywać rzeczy, odróżniając je od siebie, nie po to, by wszystko, co się zrobi i pomyśli, wrzucać do jednego, dziurawego worka z napisem ?sztuki plastyczne". Pomyłka to zresztą odwieczna, tyle że przybierała różne postacie. |